Armatex MW > Interdrain > Kortex GT PP > Armatex RSM
Logo


Armatex RSM

KOMPOZYTY POLIWINYLOALKOHOLOWE UŻYWANE DO WZMACNIANIA NAWIERZCHNI JEZDNI I ZAPOBIEGANIA SPĘKANIOM ODBITYM

APROBATA TECHNICZNA Nr. AT / 2007-03-1362 wydana przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów w Warszawie w dniu 24.09.2007r dla firmy ELIKOPOL BK w Bielsku – Białej ul. Gotycka 11

Kompozyty ARMATEX RSM produkowane są zgodnie z Europejską  Normą Zharmonizowaną  EN 15381 : 2008     
( PN-EN 15381 : 2008 )

Kompozyty produkowane są według Systemu Zarządzania Jakością ISO 9001 (CERTYFIKAT Nr. PRA 200996 wydany  producentowi kompozytów ARMATEX RSM przez Lloyd´s Register Quality Assurance ).

Kompozyty ARMATEX RSM posiadają Europejski Znak Jakości CE („ Certificate 0799-CPD-19 “ wydany przez Institut für textile Bau-undUmwelt-technik GmbH tBU w  Greven w Niemczech ).

Tabela właściwości fizyko-mechanicznych kompozytów poliwinyloalkoholowo-polipropylenowych ARMATEX RSM PP

Tabela właściwości fizyko-mechanicznych kompozytów poliwinyloalkoholowo-poliestrowych ARMATEX RSM PET

Opis techniczny i instrukcja stosowania podobnie jak dla kompozytów ARMATEX RSR.

1. Przeznaczenie i zakres stosowania geokompozytów jako warstw pośrednich w układzie warstw bitumicznych

1.1 Jako zbrojenie układu warstw bitumicznych w  następujących przypadkach :
- spękania mają także charakter zmęczeniowy, projektowana konstrukcja wzmocnienia jest oszczędna
- przykrycie szczelin podłużnych na poszerzeniach jezdni lub pomiędzy jezdnią a nowym  poboczem

Kompozyt winien być przyklejony do wyrównanej warstwy bitumicznej. Skuteczność działania kompozytu jako zbrojenia jest warunkowana możliwie wysoką sztywnością połączenia wzmacnianych warstw konstrukcyjnych.
W przypadku wyrównania powierzchni przez frezowanie zaleca się często dodatkowe przykrycie jej cienką warstwą
bitumiczną dla likwidacji podłużnych rowków utrudniających jego dobre przyklejenie. Jako lepiszcze do nasycenia i przyklejenia kompozytu korzystny jest asfalt D – 70, w miarę możliwości modyfikowany polimerem.
Ilość lepiszcza powinna zapewnić całkowite nasycenie kompozytu, dając dobre ich przyklejenie do warstwy dolnej. Na ułożonym kompozycie rozkłada się bitumiczne warstwy wzmacniające.

1.2 Do napraw  istniejących spękanych nawierzchni, gdzie występują termiczne spękania odbite od sztywnej
podbudowy ( chudy beton, stabilizacja cementem ), lub samoistne spękania mrozowe :
- jako warstwa pośrednia, odprężająca, w układzie warstw bitumicznych.
Kompozyt opóźnia występowanie na powierzchni renowacyjnej bitumicznej warstwy ścieralnej spękań odbitych od :
a/ poprzecznych, termicznych spękań sztywnej podbudowy
b/ samoistnych spękań mrozowych istniejących warstw bitumicznych, wokół których istnieje koncentracja
naprężeń.
- jako izolacja dolnych, spękanych warstw bitumicznych przed penetracją wody opadowej
- zależnie od stanu podparcia krawędzi pęknięcia, kompozyt  może być stosowany w naprawie powierzchniowej
płytkiej lub głębokiej

Kompozyt  powinien być układany na naprawianej warstwie bitumicznej, wyrównanej np. przez frezowanie i skropionej lepiszczem asfaltowym ( emulsją asfaltową modyfikowaną polimerem lub asfaltem D-70 ) w ilości zapewniającej całkowite nasycenie kompozytu i jego dobre przyklejenie do warstwy dolnej.
Na ułożonym kompozycie rozkłada się renowacyjne warstwy bitumiczne lub wykonuje się zabieg powierzchniowego utrwalenia.

1.3 W nowych, półsztywnych konstrukcjach nawierzchni bitumicznych, dla opóźnienia propagacji spękań odbitych od 
spękań skurczowych w sztywnej podbudowie.

W tym przypadku kompozyt układa się na skropionej lepiszczem warstwie podbudowy sztywnej i przykrywa warstwami bitumicznymi.
W warstwie podbudowy sztywnej zaleca się uprzednie wycięcie rowków poprzecznych, stymulujących i lokalizujących występowanie spękań skurczowych.
Stosowanie kompozytu  jest zalecane w wypadku dróg najwyższej jakości i dróg o dużym  obciążeniu narażonych na powstawanie kolein i spękań odbitych, gdzie mieszanka mineralno – asfaltowa wykonywana jest z asfaltów modyfikowanych polimerami wymagających wysokiej temperatury wbudowywania ( ponad + 160 0C ) oraz dużego zagęszczenia .
Kompozyt nadaje się również do wykonywania nawierzchni z asfaltu lanego.

2. Warunki stosowania geokompozytów

Efektywne wykorzystanie wysokich cech użytkowych kompozytów wymaga indywidualnego zaprojektowania rozwiązania konstrukcyjno – materiałowego, z uwzględnieniem warunków geotechnicznych i eksploatacyjnych oraz właściwości technicznych kompozytów.

W zależności od ustalonego zakresu stosowania kompozytu projekt budowlany powinien określać :

  • rodzaj i stan podłoża z uwzględnieniem jego nośności
  • prognozowaną kategorię obciążenia
  • nośność istniejącej nawierzchni
  • konieczność przygotowania spodniej warstwy bitumicznej
  • grubość, rodzaj i jakość górnych nowych warstw bitumicznych
  • układ konstrukcyjny warstw i materiałów potrzebnych do ich wykonania, ustalony z zachowaniem warunków uzyskania wymaganej nośności projektowanej konstrukcji, z uwzględnieniem zdolności kotwienia kompozytu
  • sposób wbudowania kompozytu
  • jakość połączenia pomiędzy kompozytem a przyległymi warstwami bitumicznymi
  • rodzaj lepiszcza o dużej efektywności przyklejania
  • podanie dokładnego opisu sposobu przyklejania

Projekt budowlany rozwiązania konstrukcyjno – materiałowego z wykorzystaniem kompozytu powinien być wykonany wyłącznie przez osoby uprawnione i być zgodny z obowiązującymi przepisami i normami.

3. Cechy charakterystyczne kompozytów ARMATEX RSM

Połączenie siatek z geowłókniną następuje poprzez przyszycie geowłókniny do siatki ARMATEX M.
Połączenie nie zmienia parametrów technicznych siatki.

Kompozyt poliwinyloalkoholowy ARMATEX RSM PP wykonany jest w postaci płaskiej struktury, poprzez trwałe jednostronne połączenie siatki poliwinyloalkoholowej ARMATEX i geowłókniny polipropylenowej.
Kompozyt poliwinyloalkoholowy-poliestrowy ARMATEX RSM PET wykonany jest w postaci płaskiej struktury, poprzez trwałe jednostronne połączenie siatki polwinyloalkoholowej ARMATEX i geowłókniny poliestrowej.

Cechą charakterystyczną kompozytu poliwinyloalkoholowego-polipropylenowego ARMATEX RSM PP jest stosowanie cienkiej geowłókniny polipropylenowej, która ułatwia doskonałe przylepienie się kompozytu do podłoża a podczas układania mieszanki mineralno asfaltowej ulega stopnieniu, w ten sposób następuje bezpośrednie związanie warstwy podłoża z nakładaną warstwą mieszanki.
Nie występuje tutaj separacja warstw.

Cechą charakterystyczną kompozytu poliwinyloalkoholowego-poliestrowego ARMATEX RSM PET jest stosowanie cienkiej geowłókniny poliestrowej, która ułatwia doskonałe przylepienie się kompozytu do podłoża a podczas układania mieszanki mineralno asfaltowej ulega dodatkowemu nasyceniu bitumem. Nasycona bitumem geowłóknina poliestrowa działa jak geomembrana zapobiegająca przedostawaniu się wody opadowej w głąb nawierzchni, nie pogarszając przy tym szczepności warstw podłoża i warstwy nakładanej.

Uwaga :
Kompozyty mają kolor biały, ma to na celu dokładne uwidocznienie dokładnego nasycenia kompozytu i jego przylegania do podłoża. Jest to bowiem najważniejszy warunek, którego spełnienie gwarantuje doskonałą szczepność warstwy podłoża i warstwy nakładanej.
Kompozyty koloru czarnego tej cechy nie posiadają.

4. Pakowanie, przechowywanie i transport kompozytów

Rolki kompozytów opakowane są w czarną wodoszczelną folię polietylenową. Folia ma na celu zabezpieczenie kompozytu przed uszkodzeniem w czasie transportu i składowania na budowie. Dodatkowo zabezpiecza składowany kompozyt przed negatywnym działaniem ultrafioletowego promieniowania słonecznego UV-380.
Rolki kompozytu nawinięte są na tuleje ( tuby ) i są zabezpieczone przed rozwinięciem.

W czasie wyładowywania kompozytu ze środka transportu należy nie dopuścić do porozrywania lub podziurawienia opakowania z folii polietylenowej.
Kompozyt należy składować w pomieszczeniu zadaszonym na placu budowy tak, aby nie doszło do zamoczenia geowłókniny w przypadku uszkodzenia opakowania z folii polietylenowej.

Rolki kompozytu należy składować następująco :

  1. w suchym miejscu
  2. ułożone poziomo na czystym i równym podłożu
  3. nie składować więcej niż trzy rolki jedna na drugiej
  4. nie wolno składować rolek skrzyżowanych
  5. nie zaleca się składowania rolek nie owiniętych czarną folią przez okres dłuższy niż jeden tydzień

Uwaga : Opakowania nie należy zdejmować aż do momentu wbudowywania kompozytu.

Każda rolka kompozytu posiada etykietkę zawierającą następujące dane :

  • oznakowanie znakiem CE
  • nazwa producenta
  • adres producenta
  • oznaczenie wyrobu np. kompozyt ARMATEX RSR PP 20/20
  • numer rolki
  • wymiary w rolce : długość, szerokość
  • masa rolki
  • masa powierzchniowa

5. Przygotowanie podłoża

Kompozyt winien być ułożony między dwie warstwy bitumiczne, przy czym warstwa dolna powinna być wyrównana przez sfrezowanie lub wyprofilowanie.
Podkład musi być wykonany zgodnie z ogólnie obowiązującą technologią, tworzącą warunki do doskonałego związania warstw.
W tym celu podkład musi być prawidłowo i dokładnie naprawiony, osuszony, wyczyszczony i pozbawiony wszelkiego rodzaju zanieczyszczeń takich jak kamienie, kurz i pył, roślinność, tłuste osady, farby znakujące, „ kocie oczka ” itp.

Dodatkowo należy oczyścić pobocza drogi z narośniętej roślinności, pozostałych z zimowego utrzymania dróg materiałów sypkich i innych przeszkód zabraniających szybkiemu spływowi wody z powierzchni jezdni.

Kompozyt powinien być położony na równą i wyprofilowaną powierzchnię.
W przypadku uprzedniego frezowania nawierzchni i powstałych w skutek tego rowków podłużnych, należy kompozyt  układać na cienkiej bitumicznej warstwie wyrównującej.
Pęknięcia węższe niż 3 mm , mogą być tylko oczyszczone.
Pęknięcia większe niż 3 mm muszą być po oczyszczeniu i / lub frezowaniu wypełnione odpowiednią mieszanką uszczelniającą ( mas zalewowa, drobnoziarnista mieszanka mineralno – asfaltowa ), ma to na celu uszczelnienie powierzchni połączenie krawędzi pęknięcia oraz dostarczenie dodatkowej ilości lepiszcza w miejsce gdzie występują dodatkowe naprężenia.
Przygotowana w ten sposób nawierzchnia winna być starannie odkurzona, wymyta i osuszona. 
Na tak przygotowaną powierzchnię nanieść równomiernie jednolitą warstwę z modyfikowanej emulsji kationowej   
szybkorozpadowej lub gorącego asfaltu w ilości potrzebnej do całkowitego nasycenia kompozytu.
Ilość czystego asfaltu, wytrąconego z emulsji asfaltowej użytej do skropienia, w zależności od stanu podłoża, powinna
wynosić od 0,80 kg/m2 do od 1,50 kg/m2.
Dla połączenia zakładów pasm kompozytu, należy skropić kompozyt emulsją lub asfaltem w odpowiedniej ilości.

Zaleca się asfalt modyfikowany, ponieważ ma mniejszą wrażliwość na zmiany temperatury co powoduje, że w temperaturach niskich sztywność połączenia nie jest wysoka a w wysokich nie zmniejsza się nadmiernie. Ponadto w przypadku szybkiego ostygnięcia i gorszego przyklejenia kompozytu, w momencie ułożenia gorącej warstwy bitumicznej nastąpi rozgrzanie asfaltu i właściwe przyklejenie.

Zastosowanie lepiszcza modyfikowanego polimerem gwarantuje skuteczność działania syntetycznych warstw pośrednich w warunkach niskich temperatur, kiedy warstwa lepiszcza ulega usztywnieniu i spękania odbite mogą się ujawniać.
Właściwości lepiszcza asfaltowego do skrapiania powinny być dostosowane do warunków stosowania ( typ i porowatość podłoża i wykonywanej warstwy, temperatura otoczenia, wilgotność ).

Stosowanie asfaltów na gorąco ( modyfikowanych polimerami np. D 70 ) do impregnacji lub  przyklejania kompozytu jest wygodniejsze od skrapiania emulsją. Istnieje mniejsze zagrożenie spływu.
Podłoże pod wykonywaną warstwę powinno być skropione w ilości wystarczającej na związanie warstw, bez nadmiaru lepiszcza.
Skropienie powinno być wykonane sprzętem mechanicznym zapewniającym równomierność skropienia lepiszczem.

Kompozyt powinien być dobrze przyklejony do wyrównanej warstwy bitumicznej. Skuteczność jego jako zbrojenia warunkowana jest bowiem możliwie wysoką sztywnością połączenia wzmacnianych warstw konstrukcyjnych.
Wbudowywanie kompozytu na skropionym podłożu można rozpocząć po rozpadzie emulsji i odparowaniu wody lub skropieniu podłoża gorącym asfaltem.

6. Rozkładanie kompozytu

Po rozpakowaniu kompozyt rozwijać ręcznie a maksymalna długość odwinięcia nie powinna być większa niż 10 m.
Rozkładanie kompozytu jako warstwy pośredniej uzależnione jest od dobrej pogody, braku opadów i temperatury powietrza ( min. + 5 0C ).
Niedopuszczalne jest rozkładanie kompozytu na mokrej powierzchni.
Należy rozłożyć tylko tyle kompozytu ile możemy przykryć mieszanką mineralno-asfaltową w czasie pracy.

Kompozyt naciągnąć wzdłużnie celem usunięcia fałd, załamań, zagięć i nierówności. Minimalne zmarszczki mają niewielki wpływ na wzmacniające działanie siatki.

Celem lepszego połączenia kompozytu z warstwą dolną nawierzchni, oprócz przyklejenia jej do niej, można krawędzie i środek kompozytu przymocować do warstwy spodniej poprzez nastrzelenie kołków HILTI / z talerzykami /.
Mocować podłużne żebra siatki, celem uniknięcia sfalowań przy naciąganiu siatki.
Maksymalna odległość pomiędzy kołkami nie powinna być większa niż 2,5 m.
W ten sposób stopniowo rozłożyć kompozyt z całej rolki.
Koniec kompozytu przymocować do podłoża, podobnie jak początek.

Zastosować zakładki dwóch sąsiednich pasm o szerokości od 0,10 m do 0,15 m, kierunku wzdłużnym i poprzecznym.
Zakładkę poprzeczną utworzyć tak, by koniec pasma / położonego w kierunku układania asfaltu /  zachodził na początek następnego.
Zakładka dwóch pasm siatki biegnąca wzdłuż osi drogi, powinna znajdować się w odległości conajmniej 0,5 m od krawędzi śladu pojazdów.
Kompozyt powinien być pod stałym naciągiem ok. 10 cm na 5 m odcinku ( 0,2% ). Naciąg wykonać za pomocą listwy z haczykami.
Celem lepszego połączenia kompozytu z warstwą dolną nawierzchni, można ją po rozłożeniu docisnąć kilkoma przejazdami walca ogumionego.

Pasma kompozytu powinny być odpowiednio  skracane i przycinane na segmenty, przy układaniu na ciasnych zakrętach, proporcjonalnie do ich promieni.
W kompozycie w razie potrzeby, po naciągnięciu i zamocowaniu, należy wyciąć otwory na wpusty uliczne,  studzienki, pokrywy kanałów lub inne otwory sieci inżynierskich.
Kompozyt przyciąć na wymiar tak, aby przycięte żebra siatki były blisko węzłów.

Celem zapobiegnięcia kapilarnego wchłaniania wilgoci / z poza obrębu jezdni / przez włókna siatki i geowłókninę, należy zastosować 10 cm odstępy od krawędzi jezdni.

Po rozłożonym kompozycie mogą poruszać się jedynie pojazdy używane do naprawy jezdni z tym, że niedozwolone jest ostre przyśpieszanie, hamowanie oraz zakręcanie.

W czasie układania warstwy kompozytu należy kontrolować :

  • zgodność oznaczenia poszczególnych roli siatki z określonymi w Dokumentacji Technicznej
  • równość układanej warstwy ( brak sfalowań, załamań itp. )
  • wielkość zakładu przyległych pasm
  • ciągłość warstwy, w tym brak uszkodzeń mechanicznych

7. Rozkładanie mieszanki mineralno-bitumicznej

Odporność kompozytu na wysoką temperaturę, umożliwia stosowanie mieszanek asfaltowych o wysokiej temperaturze wbudowania, co zapewnia ich bardzo dobre zagęszczenie i wysoką ich szczelność.
Warstwę mieszanki bitumicznej można układać natychmiast po ułożeniu kompozytu.
Dodatkowe skrapianie kompozytu jest zbędne.

W czasie dostarczania przez samochody ciężarowe mieszanki mineralno-asfaltowej do rozściełacza, może przy niedostatecznym połączeniu kompozytu z podłożem, dochodzić do przylepiania się ich do kół tych pojazdów a następnie jej odrywania i pomarszczenia.
Zapobiec temu można poprzez mechaniczne przymocowanie go do podłoża oraz wstępne ręczne posypanie gorącą mieszanką.

Na rozwinięty kompozyt najeżdżamy rozściełaczem tyłem od czoła i rozsypujemy mieszankę mineralno-asfaltową.
Rozkładanie mieszanki należy przeprowadzać zgodnie z przepisami technologicznymi i zaleceniami norm.
Minimalna grubość warstwy bitumicznej na kompozycie wynosi 80 mm ( nie dotyczy utrwalania powierzchniowego ).
Warstwy nawierzchni powinny być układane o stałej grubości w granicach przyjętej tolerancji.
Każda z warstw : ścieralna i wiążąca powinna być układana jednokrotnie, tj. bez podziału jej grubości na dwie lub kilka warstw odrębnie układanych.

W wypadku układania mieszanki asfaltowej na sztywnej podbudowie zastosować kruszywo o niskim współczynniku przewodności cieplnej.

W czasie rozkładania rozściełacze i pojazdy dostarczające mieszankę asfaltową muszą poruszać się delikatnie, bez gwałtownej zmiany prędkości i kierunku.
Zabrania się gwałtownemu przyśpieszaniu lub hamowaniu, na gołym nie pokrytym kompozycie.

Wzdłużne i poprzeczne połączenia konstrukcyjne oraz styki mas bitumicznych, nie powinny pokrywać się z zakładkami.

Na początek