Armatex RSR > Zdjęcia z budowy > Geofiltex 63 > Geokompozyty szklane Glasstar
Logo


Geokompozyty szklane Glasstar

GEOKOMPOZYTY SZKLANE UŻYWANE DO WZMACNIANIA NAWIERZCHNI JEZDNI I ZAPOBIEGANIA SPĘKANIOM ODBITYM

APROBATA TECHNICZNA Nr. AT / 2007-03-2170 wydana przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów w Warszawie w dniu 12.03.2007r

Tabela właściwości fizyko-mechanicznych geosiatek szklanych GLASSTAR

Tabela właściwości fizyko-mechanicznych geosiatek szklanych GLASSTAR

1. Przeznaczenie i zakres stosowania geokompozytów GLASSTAR jako warstw pośrednich w układzie warstw bitumicznych

Geokompozyty GLASSTAR przeznaczone są do zbrojenia warstw asfaltowych nawierzchni podatnych i półsztywnych lotnisk, autostrad, dróg i ulic wszystkich kategorii oraz chodników.
Zbrojenie można stosować w remontowanych lub nowo budowanych nawierzchniach, na całej szerokości jezdni, na samym poszerzeniu bądź w miejscu spodziewanej propagacji spękań.
Zaleca się stosowanie geokompozytów GLASSTAR pod lub między warstwami z mieszanek mineralno-asfaltowych układanych na gorąco.
Geokompozytów nie należy układać na podłożu niezwiązanym.

2. Warunki stosowania geokompozytów GLASSTAR

Efektywne wykorzystanie wysokich cech użytkowych geokompozytów GLASSTAR wymaga indywidualnego zaprojektowania rozwiązania konstrukcyjno – materiałowego, z uwzględnieniem warunków geotechnicznych i eksploatacyjnych oraz właściwości technicznych geokompozytu GLASSTAR.

W zależności od ustalonego zakresu stosowania geokompozytu GLASSTAR  projekt budowlany powinien określać :

  • rodzaj i stan podłoża z uwzględnieniem jego nośności
  • prognozowaną kategorię obciążenia
  • nośność istniejącej nawierzchni
  • konieczność przygotowania spodniej warstwy bitumicznej
  • grubość, rodzaj i jakość górnych nowych warstw bitumicznych
  • układ konstrukcyjny warstw i materiałów potrzebnych do ich wykonania, ustalony z zachowaniem warunków uzyskania wymaganej nośności projektowanej konstrukcji, z uwzględnieniem zdolności kotwienia geokompozytu GLASSTAR
  • sposób wbudowania geokompozytu GLASSTAR
  • jakość połączenia pomiędzy geokompozytem a przyległymi warstwami bitumicznymi
  • rodzaj lepiszcza o dużej efektywności przyklejania
  • podanie dokładnego opisu sposobu przyklejania

Projekt budowlany rozwiązania konstrukcyjno – materiałowego z wykorzystaniem geokompozytu powinien być wykonany wyłącznie przez osoby uprawnione i być zgodny z obowiązującymi przepisami i normami.

3. Cechy charakterystyczne geokompozytów GLASSTAR

Geokompozyty składają się z geosiatki GLASSTAR zespolonej z geowłókniną polipropylenową przy pomocy kleju.
Wyróznia się dwa warianty geokompozytu GLASSTAR : „ + PP “  - geowłóknina jednostronnie zespolona z geosiatką, „ + 2 PP “ – geowłóknina dwustronnie zespolona z geosiatką. 

Geosiatka GLASSTAR uformowana jest z wiązek włókien szklanych tworzących płaskie nici. Nici wzdłużne i poprzeczne przeplatane w węzłach tworzą oczka siatki.
Węzły nie są sztywne a sposób przeplatania umożliwia przesuwanie nici.
Geosiatka  pokryta jest dodatkowo polimeroasfaltem, celem zespolenia włókien szklanych w wiązkę, ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi od niedużych sił, ochrony przed działaniem substancji chemicznych oraz polepszeniem przyczepności do starych i nowych warstw asfaltowych.

Zaklinowanie ziaren kruszywa w oczkach siatki ogranicza poziome przemieszczenia mieszanki mineralno-asfaltowej a tym samym daje lepszy rozkład obciążeń oraz mniejsze deformacje podłoża, zmniejsza głębokości koleiny w podłożu, dzięki czemu możliwe jest zwiększenie dopuszczalnych obciążeń konstrukcji nawierzchni.
Geokompozyt zachowuje się w konstrukcji drogi jak zbrojenie pasmowe, gdzie naprężenie jest przekazywane poprzez tarcie powierzchniowe.

Geokompozyt GLASSTAR jest elastyczny a nawinięcie na tuleje pozwala na układanie go łatwym sposobem ręcznym lub maszynowym.
Rozwijanie, rozkładanie i przycinanie na potrzebny wymiar jest łatwe. Do instalacji geokompozytu używa się prostych narzędzi.

Geokompozyt GLASSTAR nie ulega biodegradacji, jest odporny na działanie mikroorganizmów ( grzyby, pleśń ), czynników środowiskowych jak grunty organiczne i lepiszcza bitumiczne.

Geokompozyt GLASSTAR ma kolor czarny.
Geokompozyt dobrze nasącza się asfaltem i ma dobrą adhezję do lepiszcza.
Geokompozyt GLASSTAR  nie ma  negatywnego wpływu na pitną wodę. Jest nieszkodliwa dla ludzi i zwierząt.

4. Pakowanie, przechowywanie i transport kompozytów

Rolki kompozytów opakowane są w czarną wodoszczelną folię polietylenową. Folia ma na celu zabezpieczenie kompozytu przed uszkodzeniem w czasie transportu i składowania na budowie. Dodatkowo zabezpiecza składowany kompozyt przed negatywnym działaniem ultrafioletowego promieniowania słonecznego UV-380.
Rolki kompozytu  nawinięte są na tuleje ( tuby ) i są zabezpieczone przed rozwinięciem.

W czasie wyładowywania kompozytu ze środka transportu należy nie dopuścić do porozrywania lub podziurawienia opakowania z folii polietylenowej.
Kompozyt należy składować w pomieszczeniu zadaszonym na placu budowy tak, aby nie doszło do zamoczenia geowłókniny w przypadku uszkodzenia opakowania z folii polietylenowej.

Rolki kompozytu należy składować następująco :

  • w suchym miejscu
  • ułożone poziomo na czystym i równym podłożu
  • nie składować więcej niż trzy rolki jedna na drugiej
  • nie wolno składować rolek skrzyżowanych
  • nie zaleca się składowania rolek nie owiniętych czarną folią przez okres dłuższy niż jeden tydzień

Uwaga : Opakowania nie należy zdejmować aż do momentu wbudowywania kompozytu.

Każda rolka kompozytu posiada etykietkę zawierającą następujące dane :

  • nazwa producenta
  • adres producenta
  • oznaczenie wyrobu np. geokompozyt GLASSTAR 50/50 + PP
  • numer rolki
  • wymiary w rolce : długość, szerokość
  • masa rolki
  • masa powierzchniowa

5. Przygotowanie podłoża

Kompozyt winien być ułożony między dwie warstwy bitumiczne, przy czym warstwa dolna powinna być wyrównana przez sfrezowanie lub wyprofilowanie.
Podkład musi być wykonany zgodnie z ogólnie obowiązującą technologią, tworzącą warunki do doskonałego związania warstw.
W tym celu podkład musi być prawidłowo i dokładnie naprawiony, osuszony, wyczyszczony i pozbawiony wszelkiego rodzaju zanieczyszczeń takich jak kamienie, kurz i pył, roślinność, tłuste osady, farby znakujące, „ kocie oczka ” itp.

Dodatkowo należy oczyścić pobocza drogi z narośniętej roślinności, pozostałych z zimowego utrzymania dróg materiałów sypkich i innych przeszkód zabraniających szybkiemu spływowi wody z powierzchni jezdni.

Kompozyt  powinien być położony na równą i wyprofilowaną powierzchnię.
W przypadku uprzedniego frezowania nawierzchni i powstałych w skutek tego rowków podłużnych, należy kompozyt  układać na cienkiej bitumicznej warstwie wyrównującej.
Pęknięcia węższe niż 3 mm , mogą być tylko oczyszczone.
Pęknięcia większe niż 3 mm muszą być po oczyszczeniu i / lub frezowaniu wypełnione odpowiednią mieszanką uszczelniającą ( mas zalewowa, drobnoziarnista mieszanka mineralno – asfaltowa ), ma to na celu uszczelnienie powierzchni połączenie krawędzi pęknięcia oraz dostarczenie dodatkowej ilości lepiszcza w miejsce gdzie występują dodatkowe naprężenia.
Przygotowana w ten sposób nawierzchnia winna być starannie odkurzona, wymyta i osuszona. 
Na tak przygotowaną powierzchnię nanieść równomiernie jednolitą warstwę z modyfikowanej emulsji kationowej  szybkorozpadowej lub gorącego asfaltu w ilości potrzebnej do całkowitego nasycenia kompozytu.
Ilość czystego asfaltu, wytrąconego z emulsji asfaltowej użytej do skropienia, w zależności od stanu podłoża, powinna wynosić od 0,80 kg/m2 do od 1,50 kg/m2.

Dla połączenia zakładów pasm kompozytu, należy skropić kompozyt emulsją lub asfaltem w odpowiedniej ilości.

Zaleca się asfalt modyfikowany, ponieważ ma mniejszą wrażliwość na zmiany temperatury co powoduje, że w temperaturach niskich sztywność połączenia nie jest wysoka a w wysokich nie zmniejsza się nadmiernie. Ponadto w przypadku szybkiego ostygnięcia i gorszego przyklejenia kompozytu, w momencie ułożenia gorącej warstwy bitumicznej nastąpi rozgrzanie asfaltu i właściwe przyklejenie.

Zastosowanie lepiszcza modyfikowanego polimerem gwarantuje skuteczność działania syntetycznych warstw pośrednich w warunkach niskich temperatur, kiedy warstwa lepiszcza ulega usztywnieniu i spękania odbite mogą się ujawniać.
Właściwości lepiszcza asfaltowego do skrapiania powinny być dostosowane do warunków stosowania ( typ i porowatość podłoża i wykonywanej warstwy, temperatura otoczenia, wilgotność ).

Stosowanie asfaltów na gorąco ( modyfikowanych polimerami np. D 70 ) do impregnacji lub  przyklejania kompozytu jest wygodniejsze od skrapiania emulsją. Istnieje mniejsze zagrożenie spływu.

Podłoże pod wykonywaną warstwę powinno być skropione w ilości wystarczającej na związanie warstw, bez nadmiaru lepiszcza.
Skropienie powinno być wykonane sprzętem mechanicznym zapewniającym równomierność skropienia lepiszczem.

Kompozyt powinien być dobrze przyklejony do wyrównanej warstwy bitumicznej. Skuteczność jego jako zbrojenia warunkowana jest bowiem możliwie wysoką sztywnością połączenia wzmacnianych warstw konstrukcyjnych.
Wbudowywanie kompozytu na skropionym podłożu można rozpocząć po rozpadzie emulsji i odparowaniu wody lub skropieniu podłoża gorącym asfaltem.

6. Rozkładanie kompozytu

Po rozpakowaniu kompozyt rozwijać ręcznie a maksymalna długość odwinięcia nie powinna być większa niż 10 m.
Rozkładanie kompozytu jako warstwy pośredniej uzależnione jest od dobrej pogody, braku opadów i temperatury powietrza ( min. + 5 0C ).
Niedopuszczalne jest rozkładanie kompozytu na mokrej powierzchni.
Należy rozłożyć tylko tyle kompozytu ile możemy przykryć mieszanką mineralno-asfaltową w czasie pracy.

Kompozyt naciągnąć wzdłużnie celem usunięcia fałd, załamań, zagięć i nierówności. Minimalne zmarszczki mają niewielki wpływ na wzmacniające działanie siatki.
Celem lepszego połączenia kompozytu z warstwą dolną nawierzchni, oprócz przyklejenia jej do niej, można krawędzie i środek kompozytu przymocować do warstwy spodniej poprzez nastrzelenie kołków HILTI / z talerzykami /.
Mocować podłużne żebra siatki, celem uniknięcia sfalowań przy naciąganiu siatki.
Maksymalna odległość pomiędzy kołkami nie powinna być większa niż 2,5 m.
W ten sposób stopniowo rozłożyć kompozyt z całej rolki.
Koniec kompozytu przymocować do podłoża, podobnie jak początek.

Zastosować zakładki dwóch sąsiednich pasm o szerokości od 0,10 m do 0,15 m, kierunku wzdłużnym i poprzecznym.
Zakładkę poprzeczną utworzyć tak, by koniec pasma / położonego w kierunku układania asfaltu /  zachodził na początek następnego.

Zakładka dwóch pasm siatki biegnąca wzdłuż osi drogi, powinna znajdować się w odległości conajmniej 0,5 m od krawędzi śladu pojazdów.
Kompozyt powinien być pod stałym naciągiem ok. 10 cm na 5 m odcinku ( 0,2% ). Naciąg wykonać za pomocą listwy z haczykami.
Celem lepszego połączenia kompozytu z warstwą dolną nawierzchni, można ją po rozłożeniu docisnąć kilkoma przejazdami walca ogumionego.

Pasma kompozytu powinny być odpowiednio  skracane i przycinane na segmenty, przy układaniu na ciasnych zakrętach, proporcjonalnie do ich promieni.
W kompozycie w razie potrzeby, po naciągnięciu i zamocowaniu, należy wyciąć otwory na wpusty uliczne,  studzienki, pokrywy kanałów lub inne otwory sieci inżynierskich.
Kompozyt przyciąć na wymiar tak, aby przycięte żebra siatki były blisko węzłów.

Celem zapobiegnięcia kapilarnego wchłaniania wilgoci / z poza obrębu jezdni / przez włókna siatki i geowłókninę, należy zastosować 10 cm odstępy od krawędzi jezdni.

Po rozłożonym kompozycie mogą poruszać się jedynie pojazdy używane do naprawy jezdni z tym, że niedozwolone jest ostre przyśpieszanie, hamowanie oraz zakręcanie.

W czasie układania warstwy kompozytu należy kontrolować :

  • zgodność oznaczenia poszczególnych roli siatki z określonymi w Dokumentacji Technicznej
  • równość układanej warstwy ( brak sfalowań, załamań itp. )
  • wielkość zakładu przyległych pasm
  • ciągłość warstwy, w tym brak uszkodzeń mechanicznych

7. Rozkładanie mieszanki mineralno-bitumicznej

Odporność kompozytu na wysoką temperaturę, umożliwia stosowanie mieszanek asfaltowych o wysokiej temperaturze wbudowania, co zapewnia ich bardzo dobre zagęszczenie i wysoką ich szczelność.
Warstwę mieszanki bitumicznej można układać natychmiast po ułożeniu kompozytu.
Dodatkowe skrapianie kompozytu jest zbędne.

W czasie dostarczania przez samochody ciężarowe mieszanki mineralno-asfaltowej do rozściełacza, może przy niedostatecznym połączeniu kompozytu z podłożem, dochodzić do przylepiania się ich do kół tych pojazdów a następnie jej odrywania i pomarszczenia.
Zapobiec temu można poprzez mechaniczne przymocowanie go do podłoża oraz wstępne ręczne posypanie gorącą mieszanką.
Na rozwinięty kompozyt najeżdżamy rozściełaczem tyłem od czoła i rozsypujemy mieszankę mineralno-asfaltową.
Rozkładanie mieszanki należy przeprowadzać zgodnie z przepisami technologicznymi i zaleceniami norm.
Minimalna grubość warstwy bitumicznej na kompozycie wynosi 80 mm ( nie dotyczy utrwalania powierzchniowego ).
Warstwy nawierzchni powinny być układane o stałej grubości w granicach przyjętej tolerancji.
Każda z warstw : ścieralna i wiążąca powinna być układana jednokrotnie, tj. bez podziału jej grubości na dwie lub kilka warstw odrębnie układanych.
W czasie rozkładania rozściełacze  i pojazdy dostarczające mieszankę asfaltową muszą poruszać się delikatnie, bez gwałtownej zmiany prędkości i kierunku.
Zabrania się gwałtownemu przyśpieszaniu lub hamowaniu, na gołym nie pokrytym kompozycie.
Wzdłużne i poprzeczne połączenia konstrukcyjne oraz styki mas bitumicznych, nie powinny pokrywać się z zakładkami.

Na początek